ေမာင္လြမ္းဏီ
`အေဖ အေဖ ဘညဳိ ဘညဳိ` အိမ္ေရွ ့ကြပ္ပစ္၌ ေျခပစ္လက္ပစ္ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ကိုညဳိဒင္ကို ေရႊဘ လွဳပ္ႏွဳိးလိုက္သည္။ ကိုညဳိဒင္ ကိုယ္ကိုလူးလြန္ ့၍ တဘက္သို ့လွည့္ေစာင္းသြားျပန္သည္။ ေရႊဘကလည္း ထပ္ျပန္တလဲလဲ လွဳပ္၍ ႏွဳတ္ကလည္း ဒရစပ္ေခၚေန၏။ အင္ ဟု ခပ္တိုးတိုးညည္းတြားရင္း ကိုညဳိဒင္ ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိုက္ကာ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္သပ္ၿပီး လည္ပင္းမွ ေခြ်းမ်ားကို လံုခ်ည္ျဖင့္ သုတ္ လိုက္၏။ `ဘာလဲ ေရႊဘ၊ ဘာအေရးႀကီးလို ့လဲ`။ `ဟာ အေဖကလည္း ေနေစာင္းရင္ ငါးတန္းသြားခ်မယ္ဆို၊ အေဖပဲ မနက္က မွာထားၿပီး၊ ခု ဘယ္အခ်ိန္ရွိၿပီလဲ ၾကည့္အုန္း`။ ကိုညဳိဒင္ ဘုရားစင္ေပၚက စားပဲြတင္ နာရီ၀ိုင္းေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလးနာရီစြန္းေနၿပီ။ `အိမ္ေအာက္က ပြဲ ့လ်က္နဲ ့ ေရနံေခ်းပုံး ထုတ္ထား ကြာ။ ငါးတန္းႀကဳိးနဲ ့ငါးစာေတြေရာ မင္းျပင္ထားၿပီးၿပီလား`။ `အင္း` ။ ေရႊဘ သူ ့အေဖ ခိုင္းသည့္အတိုင္း အမွားအယြင္း ကင္းေအာင္ ဂရုတစိုက္လုပ္ေနသည္။ `ပက္ခြက္လည္းမေကာင္းေတာ့ဘူးကြာ။ အုန္းမွဳတ္ခြက္ ခပ္ႀကီးႀကီးတခြက္ေလာက္လည္းရွာခဲ့၊ မရွိရင္ အုန္းခင္တို ့အိမ္သြားယူ။ အုန္းခင္မိန္းမ ထန္းသီးမုန္ ့လုပ္္ ေရာင္းေနေတာ့ သူတို ့အိမ္မွာ ရွိႏိုင္တယ္`။ ေရႊဘထြက္သြားစဥ္ ကိုညဳိဒင္ အိမ္ေပၚတက္ၿပီး ေဆးေပါ့လိပ္ ၄ လိပ္၊ မီးျခစ္ႏွင့္ ေၾကးကြမ္းအစ္ေလးကို လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္၏။ ဘုရားစင္ေထာင့္က ၀ါးက်ည္ေတာက္ထဲမွ ေငြ ၁၀၀ ကိုလည္း လြယ္အိပ္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္ျပန္သည္။ ကိုညဳိဒင္ အိမ္ေရွ ့ထြက္လာေတာ့ ေရႊဘ အုန္းမွဳတ္ခြက္ ႏွစ္ခြက္ကိုင္၍ ၀င္လာသည္။ `မင္းအေမ ဘာမွာသြားေသးလဲ`။ `ဘာမွ မွာမသြားဘူး၊ ထန္းေတာစပ္မွာ ငါးေၾကြးသြားေတာင္းအုန္းမယ္လို ့ ေျပာတာပဲ`။ `သြားမယ္ လာ`။
